Wilno. Ogród Botaniczny w Kojranach.

Poranek w Wilnie zaczynamy przy 📻 Radiu znad Wilii, które towarzyszy nam w większości naszych wyjazdów. W serwisie pojawia się informacja, że o 10.00 w Katedrze Wileńskiej odbędzie się Msza kończąca pieszą pielgrzymkę Białystok–Wilno. To wydarzenie rzadkie, a dla nas — idealny impuls, by zacząć dzień inaczej niż planowaliśmy.

⛪ Katedra Wileńska — wyjątkowa Msza po polsku

W Katedrze tłum pątników. Na co dzień msze po polsku w Katedrze Wileńskiej się nie odbywają, dlatego ta chwila ma wyjątkowy charakter. Dowiadujemy się, że w pieszą pielgrzymkę z Białegostoku wyruszyło 350 pielgrzymów, a na Białorusi dołączyło do nich 100 kolejnych, w tym biskup grodzieński Aleksander Kaszkiewicz, pochodzący z Litwy. To piękny obraz duchowej drogi, który wprowadza nas w klimat późniejszej wizyty w wileńskich sanktuariach.

☕ Pielgrzymkowa przerwa i zmiana planów.

W południe siadamy w kawiarni Soprano, popularnej wśród pielgrzymów i turystów. Rozmowy o drodze, intencjach i zmęczeniu tworzą atmosferę, która nas porusza. Zamiast jechać prosto do Ogrodu Botanicznego Uniwersytetu Wileńskiego, postanawiamy odbyć naszą własną małą pielgrzymkę po najważniejszych sanktuariach w Wilnie. Odwiedzamy kolejno Sanktuarium Bożego Miłosierdzia, Kościół Św. Ducha, Kaplicę Ostrobramską, gdzie znów spotykamy białostockich pielgrzymów.

🚎 Jak dojechać do Ogrodu Botanicznego?

Spod Hali Targowej łapiemy trolejbus linii 2, który — ku naszej radości — został niedawno wydłużony aż na Saulėtekis. To ogromne ułatwienie dla osób planujących podróż z dzieckiem lub chcących uniknąć przesiadek.

Dwa lata wcześniej próbowaliśmy dotrzeć do Ogrodu Botanicznego, ale skończyliśmy na Keramikų gatvė (ul. Ceramiczna) w Dvarčionys (Dwarczany), gdzie znajduje się stara fabryka ceramiki — dziś częściowo opuszczona, ale wciąż ciekawa dla miłośników industrialnych klimatów.

🚌 Pomnik czy kapliczka?

Z pętli na Saulėtekiai wsiadamy w autobus 38, jadący w kierunku Aukštųjų Vėžuvų (Wierzóka Górna). Wysiadamy na przystanku Kairėnai (Kojrany) — tu zaczyna się właściwa droga do Ogrodu Botanicznego Uniwersytetu Wileńskiego.

Na skrzyżowaniu uwagę przyciąga drewniany słup. Początkowo myślimy, że to figura świętego, ale okazuje się, że to pomnik Ceslovasa Kudaby, litewskiego geomorfologa badającego wileńskie wzgórza morenowe. Idealny akcent dla miłośników geografii.

🌳 Ogród Botaniczny Uniwersytetu Wileńskiego. 

Choć ogród w Kojranach jest stosunkowo młody, tradycja ogrodów botanicznych w Wilnie jest znacznie starsza. Pierwszy ogród botaniczny powstał już w 1781 roku przy Uniwersytecie Wileńskim — był jednym z najstarszych w Europie Wschodniej.

Przez lata ogród przenoszono, rozbudowywano, a jego kolekcje rosły wraz z rozwojem nauk biologicznych. W okresie międzywojennym ogród na Antokolu był dumą miasta, ale ograniczona przestrzeń nie pozwalała na dalszy rozwój.

Dlatego w latach 70. zapadła decyzja o przeniesieniu ogrodu do Kojran (Kairėnai) — miejsca o idealnych warunkach: dużej powierzchni, zróżnicowanym ukształtowaniu terenu i historycznym zapleczem dworskim.

🏡 1. Dwór w Kojranach

Pierwsza część ogrodu otacza dawny dwór. W odrestaurowanych budynkach działają restauracja i kawiarnia, idealne miejsce na przerwę podczas podróży z dzieckiem. Tu też znajdują się budynki administracyjne należące do Uniwersytetu Wileńskiego.

🌲 2. Park dworski

Druga część to najpewniej dawny park dworski. Alejki wiją się wśród cienistych drzew, a w zakolach można podziwiać różne gatunki roślin. Ukształtowanie terenu wymusza kolisty przebieg ścieżek, co sprawia, że spacer jest spokojny i relaksujący.

🌼 3. Wzgórze kwiatów — największe wrażenie

Trzecia część to najbardziej efektowny fragment Ogrodu Botanicznego w Wilnie. Otwarta przestrzeń na wzgórzu pozwala podziwiać dywany kwiatowe — każdy skomponowany z jednego gatunku. To miejsce idealne na zdjęcia, odpoczynek i rodzinny spacer.

🎯 Dlaczego warto odwiedzić Ogród Botaniczny w Kojranach?

• świetny dojazd dzięki linii 2 z centrum na Saulėtekiai,

• idealne miejsce warte odwiedzenia podczas rodzinnej podróży,

• połączenie historii, botaniki i krajobrazu,

• spokojna alternatywa dla zatłoczonego centrum Wilna,

• doskonałe miejsce na spacer po intensywnym zwiedzaniu. 

🚌 Powrót do miasta przez Nową Wilejkę.

Do centrum postanawiamy wrócić z pominięciem Antokolu, żeby zobaczyć jeszcze kawałek Wilna, którego zwykle nie odwiedzamy. Wybieramy autobus 114, który jedzie prosto do Nowej Wilejki — dzielnicy o zupełnie innym charakterze niż śródmieście. To miejsce bardziej codzienne, spokojne, z wyraźnym śladem historii powojennej.

Wysiadamy przy stacji kolejowej, gdzie trafiamy na wystawę poświęconą powojennym wywózkom. Zdjęcia, listy, fragmenty wspomnień. Wileńska Nowa Wilejka była jednym z punktów, z których odchodziły transporty w głąb ZSRR — historia trudna, ale ważna. Wystawa jest skromna, ale poruszająca. Warto ją zobaczyć, jeśli ktoś interesuje się historią Wilna lub losami mieszkańców po II wojnie światowej.

Po obejrzeniu ekspozycji wsiadamy w pociąg regionalny LTG Link, który w kilka minut wiezie nas z powrotem na Dworzec Główny w Wilnie. To szybka, wygodna trasa — idealna, gdy podróżuje się z dzieckiem i chce się uniknąć korków na Antokolu.

KONIECZNIE ODWIEDZCIE NASZ FANPAGE NA FACEBOOKU, ZOBACZCIE INNE ZDJĘCIA I ZOSTAWCIE ŚLAD SWOJEJ OBECNOŚCI W POSTACI LAJKA CZY KOMENTARZA!

Jeśli doceniasz naszą pracę nad rozwojem bloga, to prosimy wspomóż nas i kup nam wirtualną kawę. Na pewno wypijemy ją tworząc lub uaktualniając kolejny wpis! 

 

Data posta, to dzień, w którym pierwszy raz byliśmy w tym miejscu.

Staramy się aktualizować nasze posty.

 Ostatnia aktualzacja posta - 24 lipca 2026